ΔΕΙΛΙΝΟ

Η ΓΟΗΤΕΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΣΜΟΝΗΣ

Σε περιμένω κι απόψε
όπως κάθε βράδυ.
Στο μουράγιο...
Έκεί στην άκρη...
Σιγανά το ράδιο παίζει
μα η μουσική δεν με γαληνεύει .

Αργεί το καράβι να φανεί .
Το βλέμμα μου
καρφωμένο στον ορίζοντα
η καρδιά μου χτυπά δυνατά
η ψυχή μου φτερουγίζει...

Έχει γοητεία η προσμονή!
Δίνει φτερά στη φαντασία...

Θα 'ρθεις ...
Πελώρια, τρυφερή η αγκαλιά σου.
Θα κουρνιάσω,
εκεί τη γαλήνη να βρω !!
Βύσσινο γλυκό το φιλί σου στα χείλη μου.
Βλέμμα που θυμίζει θάλασσα,
με προκαλεί να χαθώ μεσα του...
Το άρωμα σου ,
μεθύσι γλυκό στις αισθήσεις μου,
η ανάσα σου ανάσα μου θα γίνει ..

♫ ♪♫ ♪ ♫ ♪♫" Δυο μέρες μόνο "
τραγουδά η Γαλάνη στο ράδιο
μα δεν μου φτάνουν !!

Αργεί το καράβι !!
Η προσμονή μεγαλώνει...

♫ ♪♫ ♪ ♫ ♪♫" Να κοιμηθούμε αγκαλιά "
τραγουδά τώρα ο Παπακωνσταντινου,
τη σκέψη μου λες και διαβάζει  ...

Φάνηκε το καράβι στον ορίζοντα
μα στο λιμάνι κι απόψε δεν έδεσε ...

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ
ΑΥΡΙΟ ΠΑΛΙ..

ΕΧΩ ΔΙΚΑΙΩΜΑ

· Μαυροφορεμένες σκέψεις
θρηνούν χαμένες ζωές
στο πέρασμα της νύχτας.
Κλείνω τα ματόκλαδα,
προσπαθώ να ονειρευτώ
ένα αύριο λουσμένο στο φως,
μ’ απροσπέραστο μοιάζει
να είναι το μέλλον.
Η πόλη αυτή, φαρμάκι σκορπά.

 Κλείνω τα ματόκλαδα,
στη σκέψη μου φέρνω
τον αχό της φωνής σου
συντροφιά μου να γίνει
τα μοναχικά μου βράδια,
τη τρυφερή καληνύχτα σου
που χαϊδεύει τ’ αυτιά μου,
την γαλήνια ανάσα σου
που ψιθυρίζει νανούρισμα
και ταξίδι με πάει
στου Μορφέα την ήρεμη
και ζεστή αγκαλιά.

 Έχω δικαίωμα να νιώθω γυναίκα
 ν’ αγκαλιάζω με πάθος
 να μιλώ φωναχτά.
 Έχω δικαίωμα στο όνειρο ακόμα ,
 στο χρώμα ,στη γεύση,
 στο φιλί ,στη χαρά.
 Έχω δικαίωμα και εγώ στην αγάπη,
 στο κάψιμο του έρωτα
 που η πληγή του πονά,
 στο γλυκό πεταλούδισμα
 που στο στήθος χτυπάει,
 στη γλυκιά ανατριχίλα
 που ο έρωτας απλόχερα
 στα κορμιά μας σκορπά.

 Έχω δικαίωμα καθώς θα χαράζει
 να κοιτώ τη μορφή σου
 ν’ ανασαίνω πνοή απ’ την πνοή σου
 και ν’ ακούω τη φωνή σου
 να μιλάει τρυφερά.
 Έχω δικαίωμα
 όταν φτάνει το γλυκό δειλινό
 και ο ήλιος πορφύρα φορά
 να πιαστώ απ’ το χέρι σου
 και να πάμε ταξίδι
 στης ψυχής τη χαρά.

 ΡΕΝΑ ΓΑΛΑΝΗ ΜΕΤΑΞΑΚΗ

ΚΑΛΗΜΕΡΑ

Ό,τι πονάει πιο πολύ

είναι που ξέρω

πόσο μια άλλη

θα ‘θελες να ‘μαι.

Συγχώρα με που δεν μπορώ

να διαχειριστώ

έναν έρωτα που με υπερβαίνει…

ΜΙΑ ΓΛΥΚΙΑ ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΑΠΟ ΜΕΝΑ ΓΙΑ ΣΑΣ ΜΕ ΜΙΑ ΝΕΑ ΜΟΥ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΑΠΟΠΕΙΡΑ.......Ο ΦΑΡΟΣ ...

Ο ΦΑΡΟΣ

Άσε με να σου εξομολογηθώ κάτι

και άκου το με προσοχή

γιατί θα το πω χαμηλόφωνα.

Φοβάμαι τα λιμάνια

γιατί ταξιδεύουν συνέχεια.

Τα κυνηγάμε τα λιμάνια.

Κατάλαβες;

Αυτό που αγαπώ είναι οι φάροι!!

Αυτοί που φωτίζουν το ταξίδι.

Στη μεγάλη φουρτούνα που συνάντησα

κατα τη διάρκεια του ταξιδιού της ζωής μου

ένας φάρος με κράτησε ζωντανή.

Ένας φάρος μου έδειξε τα βράχια και τις ξέρες.

Κάποιος θαλασσοδαρμένος φάρος.

Ακου και τη στερνή μου επιθυμία ...

Οι γαλαζοπράσινες ριπές του

θέλω να φωτίζουν το υπόλοιπο ταξίδι μου.

Τα απάνεμα λιμάνια κρύβουν και μυστικά.

Οι φάροι ελπίζω ...όχι...

ΡΕΝΑ ΓΑΛΑΝΗ-ΜΕΤΑΞΑΚΗ

ΟΜΟΡΦΟ ΑΠΟΒΡΑΔΟ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΜΙΑ ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΗ ΚΥΡΙΑΚΗ!!

Μαζεύει τους κάβους το πλοίο.

Η μπουκαπόρτα σηκώνεται,

τα φώτα όλα αναμμένα

και από τα μεγάφωνα

η μελωδική φωνή της κοπέλας

αναγγέλλει την αναχώρηση .

Άστρο στο μαύρο βελούδο τ' ουρανού

η καρδιά μου , τρεμοσβήνει

στη θωριά του πλοίου που σαλπάρει,

παίρνοντας μαζί του το όνειρο .

Κόσμος πολύς στην αποβάθρα

με το βλέμμα καρφωμένο στο πλοίo.

Προσπαθεί να δει για μια ακόμα φορά

το δικό του άνθρωπο,

να χαράξει στη μνήμη του

την αγαπημένη μορφή,

να σηκώσει το χέρι

σ' ένα βουβό αποχαιρετισμό

και το μυαλό να πετάει

σαν αποδημητικό πουλί στο χτες.

Με βήμα αργό

κάνω στροφή και απομακρύνομαι.

Δεν θα κλάψω !!

Όχι δεν θα κλάψω.

Το όνειρο θα συνεχίσει να υπάρχει.

Έχει γλύκα η προσμονή του γυρισμού

κι εγώ θα περιμένω να τη γευτώ!!!

Άλλωστε σημασία δεν έχει που είναι το κορμί

αλλά που η ψυχή κατοικεί.

Ώρα είναι να γυρίσω σπίτι.

Πάλι μέσα θα κλειστώ.

Να ψηλαφίζω το κόσμο

από τις γρίλιες.

Αχνοί θα γίνουν πάλι

οι ήχοι ,οι φωνές...

μόνη συντροφιά η προσμονή

και το κουδούνισμα του τηλεφώνου!!!!

ΡΕΝΑ ΓΑΛΑΝΗ ΜΕΤΑΞΑΚ

ΜΙΑ ΟΜΟΡΦΗ ΜΕΡΑ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ !!!

ΑΓΓΕΛΟΣ ΕΙΣΑΙ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ

Άγγελος είσαι αγάπη μου !!

Άσε με να κοιμηθώ μαζί σου,

να τυλιχτώ στη φτερούγινη αγκαλιά σου !!

Μαδώντας κίτρινες μαργαρίτες να σ' ερωτευτώ

πιο κόκκινες να γίνουν οι παπαρούνες

απ' της αγάπης μου το δόσιμο !!

Όμορφος που 'σαι αγάπη μου !!!

Άσε με να πιώ τη γλύκα σου !

Όλος να 'σαι δικός μου

κι ολόγλυκια η χαρά

όταν θα σου παραδίνομαι στις πλαγίες

με μάρτυρες τ' άγουρα στάχυα.

Όμορφος που 'σαι αγάπη μου !!!

'Ασε με να πνιγώ στη λίμνη

των γαλαζοπράσινων ματιών σου

και να μεθύσω απ' το ποτό

του άγριου οργασμού σου ευτυχισμένη.

Σ'ΑΓΑΠΩ

Σ'αγαπώ γιατί κατοίκησες στην ψυχή μου
Σ'αγαπώ γιατί ο ψίθυρος σου αγκάλιασε την καρδιά μου.

Σ'αγαπώ γιατί η φωνή σου νανούριζε το φόβο μου.
Σ'αγαπώ γιατί από το στόμα σου έμαθα αλήθειες.

Σ'αγαπώ γιατί έκανες το σώμα σου φωλιά για να κουρνιάσω.
Σ'αγαπώ γιατί έκανες τα χέρια σου φτερούγιες για να πετάξω.
Σ'αγαπώ γιατι το κορμί σου ζέστανε το δικό μου.
Σ'αγαπώ γιατί έγινες ο βράχος που πάνω του ακούμπαγα.

Σ'αγαπώ γιατί ήσουν το λιμάνι μου.
Σ'αγαπώ γιατί μέσα από τα μάτια σου είδα αλλιώς το κόσμο.
Σ'αγαπώ γιατί μ' έμαθες να προσφέρω χωρίς να ζητώ.
Σ'αγαπώ γιατί μ'έμαθες να παλεύω για οτι αγαπώ.

Σ'αγαπώ για τα όνειρα που μου έκανες πραγματικότητα
Σ'αγαπώ γιατί μ'αγάπησες και το ένιωσα.
Σ'αγαπώ γιατί σε λάτρεψα και το εκτίμησες..
Σ'αγαπώ και θα σε αγαπώ ως το τέλος.

ΠΕΡΝΟΥΝ ΟΙ ΕΡΩΤΕΣ

Περνούν οι έρωτες.

Χαρακιές βαθιές αφήνουν

στο διάβα τους

και τεμαχίζουν τη καρδιά

σε μικρά κομματάκια.

Κάθε κομμάτι της,

τη δική του ιστορία λέει.

Άλλες νοσταλγικά,

μας πονούν γλυκά,

άλλες μας κάνουν

να σφαδάζουμε

από πόνο σκληρό

και ανελέητο.

Όλες όμως σημάδια,

ανεξίτηλα στο χρόνο αφήνουν

και σκουριά...

πολλή σκουριά...

που κατατρώει και αποδυναμώνει

το μυαλό,τη καρδιά,

το κορμί ,τη ψυχή

και αλλοιώνει το κλειδί

που ξεκλειδώνει

τη πόρτα του Παραδεισου,

στο κήπο της ευτυχίας।

ΡΕΝΑ ΓΑΛΑΝΗ

ΤΑΞΙΔΙ ΖΩΗΣ

Από νωρίς πορεία χάραξα
στο χάρτη της ζωής
για ταξίδι μακρινό.
Έμπειρος ο καπετάνιος,
η αγάπη, τα όνειρα και οι ελπίδες
πλήρωμα,
πίστη, εμπιστοσύνη,
δύναμη, υπομονή, αισιοδοξία,
θάρρος, αποφασιστικότητα
οι προμήθειες .

Βαθειά τα νερά,
γερό το σκαρί,
άντεχε τα σκαμπανεβάσματα
του καιρού.

Ήσυχα έπλεε στις μπουνάτσες,
ανήμερο θεριό ,πάλευε την ένταση
του θυμωμένου βοριάπου λυσσομανούσε στις καταιγίδες.
Στη πλώρη ο καπετάνιος
σταθερά το οδηγούσε
στο λιμάνι του προορισμού.

Δύσκολη διαδρομή !
Η φροντίδα των συνταξιδιωτών
που ήρθαν στην πορεία,
η επίτευξη του στόχου,
αποσπούσαν όλη την προσοχή
μα έτσι χανόταν
η ομορφιά του ταξιδιού.
Όμως αυτό άντεχε … άντεχε !!!

Ξαφνικά ,θύελλα βρήκε το σκαρί.
Ζηλιάρα ερωμένη η θάλασσα,
ήθελε τον καπετάνιο
στην υγρή αγκαλιά της.
Μ’ αυτός λιοντάρι ,
πάλευε με τα στοιχειά.
Δεν άντεξε.
Μεσοπέλαγα
ξεκίνησε μοναχικό ταξίδι
σε άλλες θάλασσες.

Ακυβέρνητο το σκαρί ,
οι προμήθειες τέλειωσαν,
το πλήρωμα στασίασε,
εγκατέλειψε το σκάφος.
Αφέθηκε στη διάθεση
της αγριεμένης θάλασσας,
του δαιμονισμένου βοριά.

Μόνο η Αγάπη έμεινε,
πιστή συντρόφισσα,
να φροντίζει τους ταξιδιώτες,
μάχη να δίνει
με τα τεράστια χέρια
της απόγνωσης, της απελπισίας,
του θυμού, του πόνου
που απειλούσαν να το βυθίσουν .

Βούλιαζα … βούλιαζα. .
Πάλευα με τ' αγριεμένα κύματα,
τις επιθυμίες και τα πρέπει
μην έχοντας πια δυνάμεις
στην εκδικητική, αγριεμένη
μανία των στοιχειών ν' αντισταθώ.

Κι εκεί που έλεγα " Πάει χάθηκα,
Θεέ μου κάνε το θαύμα σου "
μια ριπή φωτός
χώρισε στα δύο το σκοτάδι.
Ο φάρος !!!
Η ελπίδα των ναυτικών!!!

Η Αγάπη φώναξε:
Ναυαγός στη θάλασσα....
Και να το θαύμα !!
Καπετάνιος και αυτός,
με προσοχή το σκάφος οδήγησε
σ’ απάνεμο λιμάνι.

Πάτησα ξηρά.
Είδα πόσο ωραία είναι η ζωή,
πόσο λίγο διαρκεί,
και αποφάσισα ότι θέλω να τη ζήσω!!

Από τότε ζω την κάθε μέρα
σαν να είναι η τελευταία !!!

ΡΕΝΑ ΓΑΛΑΝΗ

ΧΩΡΙΣΜΟΣ

Σκοτείνιασε το βλέμμα τ'ουρανού
από μαύρους γίγαντες
που ζυγώνουν λευκά άκακα πλασματάκια
και τα σφιχταγκαλιάζουν.
Αγρια μπόρα θα ξεσπάσει.

Πολύβουο μελίσσι γύρω μας
για ταξίδι ετοιμάζεται.
Μα εμείς,μόνοι,
εκεί στη μέση του πουθενά,
αμίλητοι,σκεφτικοί.

Μόνο τα μάτια μιλούν
μα και αυτά σταματούν
θολωμένα από δάκρυα.
Δύσκολη η ώρα του χωρισμού.

Ούτε κι ο ουρανός αντέχει
το σιωπηλό αποχαιρετισμό.
Από τα βουρκωμένα μάτια του
αδιάκοπα κυλούν τώρα δάκρυα
και άλλοθι στα δικά μου δίνουν.

Πίσω από το τζάμι
του σιδερένιου θηρίου
που με παίρνει μακρυά σου,
σε κοιτώ να μακραίνεις
μόνος,εκεί στην άκρη του δρόμου,
με το βλέμμα στραμένο στο θηρίο που χάνεται
και δυό λέξεις βγαίνουν
από τα πληγιασμένα χείλη μου:
ΟΔΗΓΕ ΣΤΑΜΑΤΑ.

ΡΕΝΑ ΓΑΛΑΝΗ

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ

Αδιαπέραστος τοίχος η καρδιά σου
από τις βουβές ικεσίες
των δακρυσμένων ματιών μου.
Κρυστάλλινες σταγόνες κυλούν
και χαρακώνουν το πρόσωπο
μα εσύ απαθής μένεις.

Αραχνούφαντα τα πέπλα της λήθης.
Η θύμηση στ'ανεμπόδιστα μονοπάτια
του μυαλού περιδιαβαίνει,
στα χρόνια της νιότης μας ,
στα πρώτα σκιρτήματα,
του έρωτα τα κρυφά ανταμώματα.

Τότε που γινόσουν όλος μια αγκαλιά
και η κλεψύδρα του χρόνου
ερμητικά έκλεινε.

Τότε που λάβα έρρεε στο κορμί
και γινόσουν νάμα πηγής δροσερό
να τη σβύσεις
ακολουθώντας τα ηδονικά μονοπάτια της

Τότε που με περίσσεια προσοχή
μάζευες τα δάκρυα,
διαμάντια π' άστραφταν
στην κόχη των ματιών μου,
στις μικρές μπόρες
που της ζήλειας τα καμώματα
με οδηγούσαν.

Μα τώρα
απαραβίαστα παραθυρόφυλλα
η καρδιά σου.
Αρνούνται πεισματικά
μια χαραμάδα ν 'ανοίξουν
αχτίνα λαμπρή να φωτίσει το άδικο
που η δική σου ζήλεια σκορπά.


ΡΕΝΑ ΓΑΛΑΝΗ

ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ ΖΟΡΙΚΗ

Αλλη μια νύχτα ζόρικη.
Ο ύπνος δε με νοιάστηκε
και αφησε το νου να περιδιαβαίνει
στα μονοπάτια των αναμνήσεων.

Μονοπάτια που άλλωτε ανηφορίζουν
και με δυσκολία τα περπατώ
και άλλωτε κατηφορίζουν
και τότε ο νους τρέχει.

Προσπάθησα να διαβάσω
το βιβλίο της ζωής μου
που μισογραμμένο έμεινε
μα άδικος ο κόπος.
Τα μάτια θολά.
Δεν βοηθούν.

Τα γράμματα είναι καθαρά
ευανάγνωστα,καλλιγραφικά.
Μόνο οι τελευταίες σελίδες
με δυσκολία διαβάζονται.

Λάθη πολλά
μουτζουρωμένα γράμματα.
Τρεμάμενο το χέρι που τα έγραφε.
Αβέβαιο.
Μισή έμεινε η τελευταία λέξη.
Σ 'ΑΓΑ....

ΡΕΝΑ ΓΑΛΑΝΗ

ΞΗΜΕΡΩΣΕ

Ξημέρωσε
κι εγω που λατρεύω τη μέρα
αυτό το ξημέρωμα το μίσησα.
Η μυρωδία του χωρισμού
πλανάται στον αγέρα.

Αμίλητοι και οι δυο.
Πρόσωπα σαν θεατρικές μασκες
σε τραγωδία.
Ο κόμπος στο λαιμό
ανεβοκατεβαίνει.
Το σφίξιμο στο στομάχι
μαχαιριά σουβλερή.
Χτυποκάρδι ατέλειωτο
και απελπισία....

Τα χέρια που άνοιγαν
κι έκλειναν μέσα τους
την αγάπη,στοργικά ,τρυφερά,
τώρα κρέμονται στο πλάι
αδύναμα ,ακίνητα...
Τα χείλια ,που μέχρι χτες
καυτά φιλιά σκόρπιζαν,
τώρα ερμητικά κλειστά.
Τα μάτια που τόσο ηδονικά κοίταζαν
τώρα θολά,άδεια.
Μόνο μια βουβή ερώτηση
πλανάται μέσα τους...

΄Αραγε θα γυρίσεις;;;;;

ΡΕΝΑ ΓΑΛΑΝΗ

ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ

Στέγνωσε το χώμα
απο τον καλοκαιριάτικο ήλιο.
Χαρακιές γέμισε
όπως και η ψυχή μου.

Τα χρυσαφένια στάχυα ωρίμασαν.
Είναι έτοιμα για την συγκομιδή
μα την τελευταία στιγμή
ήρθε η καταστροφή.

Τα πρώτα παιχνιδιάρικα συννεφάκια
δειλά δειλά στην αρχή
εμφανίστηκαν στο απέραντο γαλάζιο
να ερωτοτροπούν ασύστολα με τον ήλιο.

Τα συννεφάκια,
γκρίζα σύννεφα έγιναν στον ορίζοντα,
έτοιμα να ξεσπάσουν,
ν'αδειάσουν από τα σπλάχνα τους
ολο το υδάτινο φορτίο που κουβαλούν.

Λυτρωτική η βροχή.
Αραγε θα αποφορτίσει την ατμόσφαιρα;
Τα δάκρυα θα αλαφρώσουν
τον αβάσταχτο πόνο της ψυχής μου;
Αν είναι να συμβεί αυτό
ελευθέρωσε Θεέ μου τη βροχή,
να ξεπλύνει την αχαριστία
και την αδικία απο τον κόσμο. .

΄Οσο περνά η ώρα
τα γκρίζα σύννεφα δράκοι γίνονται.
Φωτιές βγάζουν από το στόμα .
Ο βρυχηθμός τους τρομάζει το σύμπαν,
αστράφτουν,βροντούν,
τα σουβλερα τους δόντια δείχνουν
και απο τα μάτια τους
ξεχύνεται καυτή λάβα
που στο διάβα της σκορπά καταστροφή.

Η ώρα της συγκομιδής δεν έφτασε ποτέ.
Η λυτρωτική βροχή δεν ήρθε.
Τη θέση της πήρε
η καταστοφική καταιγίδα.

ΡΕΝΑ ΓΑΛΑΝΗ

ΣΤΙΓΜΕΣ

Εχει η ζωή τόσες στιγμές
αγαπημένες τρυφερές
που ο χρόνος όμως τις παίρνει.
Τις σκορπά στο παρελθόν
και μας αφήνει στο παρόν
με μια ανάμνηση θλιμένη.

Ας ήτανε να σταματά
ο χρόνος και να μην κυλά,
σε μιά στιγμή αγαπημένη.
Δείκτες βουβοί,να σιωπούν,
ρολόγια που δεν θα χτυπούν
ο χρόνος στάσιμος να μένει.

Μόνο οι χτύποι της καρδιάς
να αναλάβουν να μετρούν
το πέρασμα του χρόνου.
Να γίνει ο κόσμος μια σταλιά
που να χωρά σε μια αγκαλιά,
σ'ένα φιλί και σ'ένα χάδι.
Σε ένα αναστεναγμό
σε ένα βλέμα ηδονικό
σ'ένα κορμί που σπαρταρά
μες το σκοτάδι.

Να γίνει αιώνας η στιγμή
για να χωρέσει μια ζωή,
μία φωνή που ψιθυρίζει σ'αγαπώ
μες το σκοταδι,
ένα χαμόγελο γλυκό,
ένα άγγιγμα σου τρυφερό
μία ανάσα σου απαλή σαν ένα χάδι.

Ας γίνουμε άπληστοι μ'αυτές
τις τόσο όμορφες στιγμές
κι ας τις αφήσουμε να πάνε το κορμί μας
και την ψυχή και το μυαλό
σ'αυτό το σύντομο,μικρό
αλλά και τόσο όμορφο
ταξίδι της ζωής μας.